......... یه شاپرک بالای سر هیزمای سوخته مرثیهء "یادت بخیر" میخوند و مسیر نگاه "من" به پشت کوه حیرت میرسید!!! - همون جا که تن خستهء "تو" سنگین سنگین .... توبرهء آرزوهای "من" رو به پشتش انداخته بود و پائین میومد-

...........ثانیه های حلزونی خودنمائی میکردن و مکث یه عادت...! جنبش خاطره ها رو مومیائی کرده بود...............

با همهء این احوال هنوزم صدای "تو" رساتر از هر نجوائی به گوش "من" میرسید:

                  - دیدی صبوربانو جان... بهت که گفتم خیلی زود دیر میشه!!! هی گوش نکردی...........................

"من" سرشو مرتب تکون میداد و میگفت:

                   - خیلی منتظر موندم....به شوق اینکه نی نیه نگات یه روز پلی بزنه به رنگین کمون رویاهام.......اما .... تو باغبونی رو خوب نمی دونستی و گل باز نشده رو زود هرس کردی!!!

آقای "تو" بازم به حرمت بغض خانوم "من" سکوت میکنه!!!

عسل چشماشو توی گلابدون میچکونه و عود دلتنگیاشو روشن میکنه......... حالا دیگه همهء دنیا عطر تنهایی میده...........

این قصه تکراره....: از اون دم دمای صبح اول آدم و حوا......... تا شیرین............ تا فرهاد......... تا آخر دنیا!!!

قصهء آقای چشم عسلی و صبور بانو ..... متبرک باد!