……. چرا جشن؟!؟

…………. همه جور درسي رو توش به آدم ياد ميدن، اينارو صبور بانو ميگه!

اون ميگه تو اين روزا ياد گرفته كه چطوري ميون رفت و آمد مولكولاي غصه ،نامرئي بشه قبل از اينكه راديكالاي غم آزاد بشن و تو جزرومد ناتموم طعنه غرقش كنن …..

حالا ديگه ياد گرفته كه چطور وقتي تو يكي از حباباي دلتنگي گير افتاد، شعله ي حوصلشو پائين بكشه و خوشبختي هاي آسونش = بشه همون چشماي بي روح پشت شيشه……..

……… ستاره ها به آدم ياد ميدن كه وقتي عرصه بهش تنگ ميشه و گذشته پشت سر هم به ذهنش تيپا ميزنه، اين جمله ي تاكيدي رو مرتب جلوي آيینه تكرار كنه:

…………" عشق هست – كار خودشو ميكنه، حتي پشت نت ناخوش زمان و بین سفيديه خط هاي فاصله ، حتي زير حجم سنگين فراموشي ………… عشق هست .کار خودشو میکنه!".........